Schnauzermania

Via onze voorzitter werden wij geattendeerd op een van onze leden.
Hij zou in het bezit van een ongelofelijke hoeveelheid schnauzerartikelen zijn.
Onze nieuwsgierigheid was gewekt en na een telefonische afspraak bleek dat we van harte welkom waren.

We arriveerden veel te Iaat op onze afspraak door de gebruikelijke files tussen 's Hertogenbosch en Eindhoven.
Onze eindbestemming was bij Frank en Marleen wonende in Best.
Nummerbordjes lezen was niet belangrijk, uitkijken naar een met Schnauzers versiert huis was voldoende.

AI bij binnenkomst is het duidelijk waar je gearriveerd bent.
Twee Schnauzers begroeten je met hun gebruikelijk geblaf.
Maar ook alles om je heen ademt Schnauzer.

We worden hartelijk ontvangen door Frank en Marleen, beide dertigers en Boyke, een dwerg van 6 jaar en Basco, een middenslag van 7 jaar, beide peper en zout reuen.

Het was van begin af aan duidelijk dat ze een hond wilden.
Van huis uit hadden ze Bouviers gehad maar die vonden ze te groot.
Er werd gezocht in boeken en al snel werd duidelijk dat het een Schnauzer moest worden.

Na een bezoek aan de Schnauzerdag werd duidelijk dat het een peper en zout middenslag moest worden.
Ze zochten contact met de kennel van Dafzicht en daar werd hun eerste Schnauzer gehaald.

Na 1 jaar wilde ze er graag een hond bij. Frank dacht aan nog een middenslag maar Marleen gaf toch de voorkeur aan een dwerg.
Via de club werd een adres geadviseerd en bij navraag bleek daar nog 1 reu beschikbaar die over 1 week opgehaald kon worden.
De keuze was snel gemaakt en zo kwam de dwerg in huis.

De verzamelwoede is begonnen toen bekend was dat er een Schnauzer ging komen.
Het eerste beeldje vonden ze in een winkel in Valkenburg.
Het tweede zagen ze op een kermis in zo'n gokkast met zo'n grijpertje.
Frank stopte er in eerste instantie 4 x een gulden in, maar zonder succes.
25,- was de limiet maar hij zag al gauw in dat het apparaat gemanipuleerd was en succes dus uitgesloten.
Ze verlieten de goktent maar keerde terug met het volgende: de uitbater werd 25,- aangeboden voor het Schnauzertje en met succes.
Het tweede item was aangeschaft.
Daarna zouden er nog vele volgen.

In de huiskamer staan diverse kasten gevuld met Schnauzers van steen en pluche.
Aan de muur hangen schilderijen en ander kunstuitingen met het thema Schnauzer.
Boven is er een slaapkamer waar een permanente expositie is van de Schnauzer in de breedste zin van het woord.
De familie om hen heen verzamelt mee.
leder Schnauzerartikel dat wordt aangetroffen mogen ze kopen, zelfs als ze het al hebben, tot een prijs van 100,-.
Krijgen ze een tip waar iets te koop is dan springen ze ogenblikkelijk in de auto om het te gaan aanschaffen.
Er worden alleen maar artikelen gekocht in de peper en zout kleur.
De zwarte variatie zal bij hen niet in huis komen.

Frank omschrijft dat bij menige Golden Retriever de jaren goed aan te zien zijn door het langzamerhand verkleuren en grijzer worden.
Bij een peper en zout Schnauzer zal dat nooit gebeuren.
Ze worden grijs geboren en zijn tot op hoge leeftijd nog steeds grijs.

Maar het meest curieus vindt ik toch de tatoeage.
Frank heeft op zijn schouder een Schnauzer laten tatoeeren.
Voor een ieder onzichtbaar maar op mijn vraag is hij bereidt hem te laten zien.
En eigenlijk vindt ik hem prachtig.
Het verhaal achter de tatoeage is het volgende: wat er ook gebeurt, Frank wil de Schnauzer altijd bij zich hebben.
Zou hij echter overlijden dan wordt zijn hond niet meer zo als vroeger bij hem begraven.
Om dan toch de Schnauzer bij zich te hebben heeft hij hem laten tatoeeren.
Daar waar Frank is, is zijn Schnauzer en dat is de gedachte die erachter zit.
Hij staat op zijn schouder omdat hij hem er puur voor zichzelf heeft op laten zetten.
Het is een kopie van een pentekening die ze samen erg mooi vonden.

Tevens hebben ze van deze pentekening ook nog een horloge en T -shirt laten drukken.
De tatoeage zit er nu 2 jaar op maar hij heeft er totaal geen spijt van.
Spannend was natuurlijk wel het erop laten zetten.
Zal het erop komen zoals je graag wilt?
Bij mislukking zitje er wel aan vast.
Maar het werd erg mooi en nog steeds is hij er erg blij mee.

Dan komt het gesprek op de betekenis van de Schnauzer in hun leven.
Voor hen geen leven zonder.
Ze gaan niet op vakantie omdat het veel meer voldoening geeft de vakantie rustig thuis met de honden door te brengen en lekker naar het bos te gaan.
Het komt al helemaal niet bij hun op om de honden naar een pension te brengen.
Ze zouden geen rustige vakantiedag hebben. Gelukkig denken ze er beide zo over.
U krijgt misschien de indruk dat deze mensen erg sentimenteel met hun honden omgaan, maar niets is minder waar.
Je kunt rustig constateren dat hun honden gewoon hond zijn.
Ze hebben er echter voor gekozen om op deze manier met hun honden om te gaan.

Over het feit dat de Schnauzer in de toekomst zijn staart behoud willen ze wel het volgende kwijt.
Wat Frank betreft mag hij er wel af.
Hij heeft ze liever zonder staart.
Hij ziet in de toekomst best wel regelmatig ongelukken gebeuren met staarten die tussen de deur komen.
Dat in de toekomst de staart eraan blijft zal hem er niet van weerhouden er een te kopen.

De Schnauzer blijft gewoon de Schnauzer.
Het karakter verandert niet en aan die staart zullen we wel wennen.

Echter een totaal ongecoupeerde Schnauzer heeft wel een andere expressie.
Maar een leven zonder Schnauzer is in hun optiek ondenkbaar Ze vallen op zijn karakter en eigenwijsheid en daar verandert geen staartje wat aan.

Het was al ver na tienen toen wij vertrokken.
Als je ergens naar toe gaat waar je de mensen niet kent is het toch altijd maar afwachten waar je terechtkomt en of het klikt.
Wij troffen twee vriendelijke Brabanders die leven voor en met hun honden.