BINKY (TINKERBELL) LES AMIS DU CHANNEL
*20-02-2006 +05-05-2009
Nadat we onze middenslag Basco moesten laten inslapen bleek na een tijdje dat onze dwerg Boyke niet goed alleen kon zijn.
Een tijdje van te voren waren op een schnauzerdag en daar zagen we een pupje dat nog te koop was.
Via de internetsite van de fokker zagen we dat het pupje nog steeds te koop was en zijn we gaan kijken.
Inmiddels was Binky al 5 maanden maar omdat ons Boyke ook al twaalf jaar was leek ons een iets oudere pup wel geschikt.
Binky was wel heel klein en had een onderbeet, maar ik (Marleen), viel als een blok voor het kleine ventje.
Een weekje later begon onze zomervakantie en zijn we Binky gaan halen.
Het wandelen ging niet zo lekker,bij iedere passerende auto ging Binky op de grond liggen en wilde niet meer lopen.
Omdat Frank niet zo heel veel geduld heeft en ik wel werd Binky “mijn” hondje.
Met veel geduld en door te wandelen waar Binky heen wilde ging het wandelen daarna steeds beter.
Het gevolg was wel dat Binky vanaf toen altijd de route bepaalde tijdens onze wandelingen want als de route niet naar zijn zin was ging hij stil staan.
Binky was altijd heel rustig en had het vaak koud.
Later bleek dan ook dat zijn schildklier niet goed functioneerde en dat hij leed aan dwerggroei.
Vanwege de dwerggroei kon hij ook niet springen, soms ging het bij een hoge stoeprand al mis.
Als Binky bij mij op de bank lag kon je hem dus ook niet alleen laten, ik was veel te bang dat hij van de bank af viel.
Als ik naar de wc moest kwam Frank mijn plekje even overnemen.
’s Nachts sliep hij bij ons op het bed en daar lag hij altijd tussen ons in zodat hij niet van het bed kon vallen.
Binky wilde altijd graag bij mij zijn en zelfs achter de computer lag hij op mijn schoot.
Binky had dus wel wat meer aandacht nodig maar dat maakte hem voor mij super speciaal.
Hij was ook echt een Binky want hij wist wat hij wilde en was van de grootste hond nog niet bang.
Het kwam dus ook erg hard aan toen hij opeens een drie dubbele nekhernia bleek te hebben, hij jankte soms van de pijn.
We hebben hem in Utrecht nog laten opereren, ze gaven ons tachtig procent kans op herstel.
Na een paar weken mocht Frank onze Binky op komen halen maar hij bleek nog steeds erg veel pijn te hebben.
Waarschijnlijk was door de dwerggroei zijn kraakbeen en bindweefsel ook niet helemaal normaal.
Terwijl ik in het ziekenhuis lag moest Frank dus in overleg met de dierenarts besluiten om Binky in te laten slapen.
Ik heb na ruim anderhalf jaar eindelijk dit stukje geschreven voor op de site en nog steeds rollen de tranen over mijn wangen als ik aan Binky denk of zijn foto’s bekijk.
Het was een heel klein, heel speciaal hondje,…….. echt “mijn” hondje.
*20-
Nadat we onze middenslag Basco moesten laten inslapen bleek na een tijdje dat onze dwerg Boyke niet goed alleen kon zijn.
Een tijdje van te voren waren op een schnauzerdag en daar zagen we een pupje dat nog te koop was.
Via de internetsite van de fokker zagen we dat het pupje nog steeds te koop was en zijn we gaan kijken.
Inmiddels was Binky al 5 maanden maar omdat ons Boyke ook al twaalf jaar was leek ons een iets oudere pup wel geschikt.
Binky was wel heel klein en had een onderbeet, maar ik (Marleen), viel als een blok voor het kleine ventje.
Een weekje later begon onze zomervakantie en zijn we Binky gaan halen.
Het wandelen ging niet zo lekker,bij iedere passerende auto ging Binky op de grond liggen en wilde niet meer lopen.
Omdat Frank niet zo heel veel geduld heeft en ik wel werd Binky “mijn” hondje.
Met veel geduld en door te wandelen waar Binky heen wilde ging het wandelen daarna steeds beter.
Het gevolg was wel dat Binky vanaf toen altijd de route bepaalde tijdens onze wandelingen want als de route niet naar zijn zin was ging hij stil staan.
Binky was altijd heel rustig en had het vaak koud.
Later bleek dan ook dat zijn schildklier niet goed functioneerde en dat hij leed aan dwerggroei.
Vanwege de dwerggroei kon hij ook niet springen, soms ging het bij een hoge stoeprand al mis.
Als Binky bij mij op de bank lag kon je hem dus ook niet alleen laten, ik was veel te bang dat hij van de bank af viel.
Als ik naar de wc moest kwam Frank mijn plekje even overnemen.
’s Nachts sliep hij bij ons op het bed en daar lag hij altijd tussen ons in zodat hij niet van het bed kon vallen.
Binky wilde altijd graag bij mij zijn en zelfs achter de computer lag hij op mijn schoot.
Binky had dus wel wat meer aandacht nodig maar dat maakte hem voor mij super speciaal.
Hij was ook echt een Binky want hij wist wat hij wilde en was van de grootste hond nog niet bang.
Het kwam dus ook erg hard aan toen hij opeens een drie dubbele nekhernia bleek te hebben, hij jankte soms van de pijn.
We hebben hem in Utrecht nog laten opereren, ze gaven ons tachtig procent kans op herstel.
Na een paar weken mocht Frank onze Binky op komen halen maar hij bleek nog steeds erg veel pijn te hebben.
Waarschijnlijk was door de dwerggroei zijn kraakbeen en bindweefsel ook niet helemaal normaal.
Terwijl ik in het ziekenhuis lag moest Frank dus in overleg met de dierenarts besluiten om Binky in te laten slapen.
Ik heb na ruim anderhalf jaar eindelijk dit stukje geschreven voor op de site en nog steeds rollen de tranen over mijn wangen als ik aan Binky denk of zijn foto’s bekijk.
Het was een heel klein, heel speciaal hondje,…….. echt “mijn” hondje.
